Wszyscy używający komputerów, nie tylko zresztą osobistych, wiedzą jak kapryśne są to urządzenia

W sobotni poranek, kiedy większość moich rodaków podąża do hipermarketu na cotygodniowe nabożeństwo ku czci św. Promocji, siadam przed ekranem, by zapoznać się z porcją informacji ze świata IT. Jedną z najważniejszych, jeśli nie najważniejszą, była ogłoszona przez Apple rezygnacja z rozwijania architektury PowerPC (w którą inwestował wraz z IBM-em i - do pewnego czasu - Motorolą) oraz migracja na komputery oparte o procesory Intela.

Czas leci strasznie szybko: to już dziesięć lat digita (wliczając jego wcześniejszą postać polskiego Macworlda), 20 lat, od kiedy używam komputerów Macintosh oraz niemal trzydzieści, od kiedy Jef Raskin zaczął pracować dla Apple'a, co zaowocowało Macintoshem.

Jestem od dwudziestu lat zatwardziałym użytkownikiem komputerów Macintosh i dobrze mi z tym. Do tego stopnia, że kiedy muszę używać Windows, to nie zwracam już uwagi na ich dziwaczną terminologię.

Kilka lat temu - może siedem, może osiem - będąc w Cupertino Kw siedzibie Apple'a mogłem poprzyglądać się nowym technologiom, nad którymi pracował dział badań i rozwoju. To, co zrobiło wtedy na mnie największe wrażenie, to mechanizm streszczania tekstów, jaki pokazywał mi szef tego działu, Frank Casanova, który teraz, po latach, znów pracuje w Apple'u.

Rzeczywiście minęło jak jeden dzień. Media nie dały zapomnieć, że to już dwadzieścia lat temu pojawił się Macintosh.

Ponoć Bata - słynny czeski producent butów - wysłał kiedyś dwóch swoich pracowników na rekonesans do Afryki.

Tegoroczna letnia prezentacja nowych produktów firmy Apple zdecydowanie została zdominowana przez procesor G5 (patrz: www.apple.com/quicktime/qtv/wwdc03 ).

Gdyby Kopernik żył bliżej czasów współczesnych, do swych rozlicznych zainteresowań pewnie dodałby komputery. Mógłby wtedy ogłosić rozprawę pod tytułem ''Technologiae cudendae ratio'', w której sformułowałby zasadę, zgodnie z którą zła technologia wypiera dobrą technologię. (A ponieważ źli autorzy wypierają dobrych autorów, jej autorstwo zostałoby przypisane komuś innemu, jak to się stało z prawdziwą zasadą Kopernika, znaną jako prawo Greshama).

Wygląda na to, że w ostatnim okresie ciągle mam ochotę polemizować z kolegą z łamów, panem Piotrem Kowalskim. Na szczęście, pan Piotr jest wyrozumiały i na moje listy odpowiada z pogodą ducha, jakiej tylko pozazdrościć. Tym razem postanowiłem przenieść naszą wymianę myśli na łamy, bo myślę, że jej temat może być ciekawy dla szerszego grona Czytelników. Chodzi mianowicie o używanie starych komputerów i starych systemów operacyjnych. Pan Piotr jest pecetowcem i napisał o DOS-ie ( www.computerworld.pl/artykuly/31397.html ).

Dzisiejszy felieton jest dwunastym z napisanych dotąd przeze mnie do digita. Myślę, że po roku mogę sobie pozwolić na podsumowanie. Nie chciałbym jednak zabawiać się w księgowego, raczej interesuje mnie, jaki był ten miniony rok w szeroko rozumianej sferze artystycznych zastosowań komputerów. Otóż wydaje mi się, że rok ten nie był przełomowy. Nie w takim sensie, jakiego byśmy w głębi duszy oczekiwali.

W połowie sierpnia 1997 r. tygodnik 'Time' na okładce zamieścił zdjęcie Steve'a Jobsa, który po kilkunastu latach wrócił do Apple'a. Fotograf uchwycił go w momencie, gdy przysiadł w kucki na scenie bostońskiego The Castle. Za dwanaście godzin miał tu wygłosić przemówienie, otwierające targi Macworld Expo.

Kiedy do naszych drzwi puka św. Mikołaj, to nigdy nie wiemy dla kogo puka. Parę lat temu przyszła do mnie do pracy żona znajomego i zapytała, czy nie udałoby się znaleźć jakiegoś zbędnego komputera. W dużym laboratorium zawsze jakieś komputery walają się pod ręką, więc na pytanie odpowiedziałem zapytaniem, dla kogo i po co miałby być znaleziony ów komputer. Dowiedziałem się, że znajoma pracuje w fundacji opiekującej się młodzieżą pochodzącą z tzw. mniejszości narodowych i że akurat ma podopiecznego, który jest bardzo zdolny, ale do nauki przydałby mu się komputer do buszowania po Internecie.

Mój pokój do pracy mieści się w starym, ponadsześćdziesięcioletnim budynku. Jak to wtedy robiono, wzdłuż korytarzy ciągnie się wiele rur, przewodów i kabli, zaś mało jest świateł. W takim właśnie otoczeniu zobaczyłem go któregoś dnia rano, jak niemy i cichy czekał pod ścianą, aż ktoś się nim zainteresuje. Był zakurzony, nieco przyblakły i widać było, że wiele w życiu przeszedł. Nie wiadomo skąd w tym miejscu się znalazł. Ale nie miałem wątpliwości. To był ON.

Nie wiem jak Państwo, ale ja mam mieszane uczucia w stosunku do nowej kampanii reklamowej Apple'a, www.apple.com/switch/